در چند روز اخیر اساتید محترم,چشم این شاگردان کمینه را بر بسی حایق گشودند و با صراحت به ما گفتند که اگر چه تنیس روی میز ورزشی تیتیش مامانی می باشد لکن در همین کشور دشمن و اسمشو نیار آمریکا,اکثریت قریب به اتفاق والدینی که تحصیلات عالیه دارند فرزندان خود را پس از شنا و بسکتبال به باشگاههای تنیس روی میز می فرستند.یعنی همین ورزشی که من بر سر خود می کوبم تا بتوانم در ساعت 3بامداد,از برنامه گزارش ورزشی به مدت 5 دقیقه!تماشا کنم,در آمریکا سومین ورزش مورد قبول طبقه فرهیخته است.از همه خنده دار تر اینکه بالاخره علت کم بودن باشگاهای تنیس روی میز در ایران را فهمیدم!فکر می کنید چرا هر طرف که سر بچرخانید یک باشگاه کشتی یا ورزشهای رزمی وجود دارد؟!قضیه خیلی ساده است چون این ورزشها نیاز به هوش و استعداد زیادی ندارد و مسئولان ورزشی این مرز پر گهر هم,همه ما را عده ای لنگ و لوک وسبک مغز فرض کرده اند.البته من قصد ندارم به شخص یا گروه خاصی توهین کنم؛اینها همه؛چیزهایی است که از اساتیدم به ارث برده ام!(همون یاد گرفتم)

از مسائلی که بوی قورمه سبزی می دهد اگر بخواهیم بگذریم استاد رشد حرکتی مان معتقد بود که تنیس روی میز نیمکره غالب بدن را قوی میکند.یعنی برای آنها که راست دستند,نیمکره چپ و برای انها که چپ دستند نیمکره راست.بنابر این اگر می خواهید حاکمیت نیمکره ایتان بیشتر بشود و چه بسا تمام کره ای بشود,تماشای افسانه جومونگ و یانگوم و دیگر خواهران و برادران کروی هیچ فایده ای ندارد.