از لاله زار که میگذرم زخمی تر از ترانه ام

تشنه محکومیت یه حکم عاشقانه ام

از لاله زار که می گذرم حسرت گوله با منه

وقتی که دست تو می خواد تیر خلاصو بزنه

رفاقت خشم تو با ماشه منتظر میگه

دستهای بی صدای ما نمی رسن به هم دیگه

فاصله بین من و تو همین گلوله بود و بس

منو بزن که خسته ام از زنده بودن تو قفس

لاله زار کاش می تونستیم تا ابد با تو بمونیم

تو بهارستان دوباره شعر بیداری بخونیم

نا رفیقانه ورق خورد دفتر گذشته ما

قد کشیدیم توی بن بست؛با هم اما تک و تنها

از نوجوانی عاشق کتاب و فیلم بودم؛هنوزم هستم.عاشق بازیگری هم بودم؛واسه همین نمی توانم یک پست را به فیلم مورد علاقه ام اختصاص ندهم.خیلی از روشنفکرها و منور الایده های ایرانی به فیلم هامون مهرجویی ارادت خاصی دارند اما همانقدر که آنها سرسپرده هامون هستند من دلبسته حکم کیمیایی ام.نه که با شخصیتهایش همزاد پنداری کنم یا وجه تشابهی بین فرزی قصه ما و رضا معروفی وجود داشته باشد؛نه.حرفم اینست که حکم یک ایده جدید و یک ژانر نو است در میان لشگر فیلمهای ایرانی.یک صحنه هست که رضا معروفی دم در رستوران با حد میثاق و بقیه خلافکارهای محترم ملاقات می کند؛من عاشق این صحنه ام.یک هتل پاپیون هم هست با فنجانهای سفید و تمیز؛اینم خیلی عاشقشم و یک آهنگ فوق العاده با صدای رضا یزدانی که شعرش  همین شعر بالاست.

خلاصه چه دردسرتان بدهم؛با اینکه فی نفسه هیچکدام از شخصیتهای فیلم نه شباهتی به من دارند و نه اصلا علاقه ای دارم که شباهتی با آنها پیدا کنم(البته به جز رضا معروفی؛خب هر اصلی یک استثنا دارد!)به عنوان یک فیلم که درس اخلاقی نمی دهد؛نصیحت نمی کند؛خوبها را فرشته و بدها را هیولا نشان نمی دهد و اعتراض را به رخ می کشد؛واسه آدم سرکشی مثل من شبیه آب خنک است وسط چله تابستان.

بگذریم؛ماه رمضان هم آمد و تو در خواب و بیابان در پیش!!  کی روی؛ره ز که پرسی؛چه کنی؛چون باشی

گرد و غبار را از از سر و روی خانه وآدمهای خانه و از همه مهمتر شخصیتمان می شوییم؛نه از سر اجبار که کاملا از روی میل و رغبت؛که چند سالی است این رسم و رسوم هر ساله من شده و لذت می برم از این آداب و رسومی که برای خودم وضع کرده ام و اجازه نمی دهم روحم تمام سال را هر کاری دلش خواست بکند و به ریش نداشته من بخندد.

ماه رمضان فقط یک بدی واقعا وحشتناک و فاجعه  بار دارد آنهم اینست که دیگر نمی شود با کفش تا وسط خانه آمد و متاسفانه بعد از یک ماه هم چون انسان متنبه می شود و آب توبه به سر خودش می ریزد و پیش خودش کلی شرمنده است که چرا در یازده ماه گذشته اینقدر آدم دون پایه و بی مقداری بوده است که میکروبها و باکتریهای ته کفشش را به زور به خورد همه می داده است ؛کلا عادتش از سر می افتد و کو تا دوباره من بتوانم با کفش بیام وسط حال ومامانم بگوید با کفش!و تازه آنجا یادم بیفتد کفش پایم بوده!هیییی روزگار کج مدار.

از لاله زار که میگذرم زخمهای کهنه وا میشن

دوباره کوچه ها پر از مردم هم صدا میشن

دوباره بوی نفت و خون؛دوباره تابستون داغ

میتینگهای تک نفره ؛دوباره سایه چماق

وقتی همه بادبادکا بنده حزب باد شدن

عربده های مرده باد یک شبه زنده باد شدند