دفعه اول که خوب بر همگان واضح و مبرهن است که دچار اعتیاد غیر قابل درمانی(همان درد بیدرمان!!)به پینگ پنگ شدم.و هنوزهم عالمی در چرایی و چگونگی از دست رفتن این جوان رعنا و افتادنش به ورطه خانمان سوز اعتیاد٫ حیرانند.واینک این منم دختری معتاد به وبلاگ نویسی!!کلن در این چند مدتی که دستم از دنیا ببخشید از سیستمم کوتاه بود و کماکان هست٫درست حس پرنده ای را داشتم که بالش را چیده اند و مدام بهش میگویند چرا نمی خوانی؟! یا نه احساس می کردم دستم از دنیا کوتاه است...آره بیشتر این آخری را حس میکردم.

می خواستم چیزهای دیگری بنویسم اما همین حالا برای چند لحظه استاد قدیمی نقاشیم وارد کافی نت شد.در حقیقت اینجا کافی نت نیست بلکه کتابخانه ای است که کافی نت هم دارد.(مهتاب می داند کجا را می گویم)و نمایشگاه آثار استادم هم توی همین طبقه و در کنار کافی نت است اما اگر فکر می کنید جرات می کنم و می روم نمایشگاه را می بینم٫صد در صد در جهل مرکب هستید!کلاس چهارم بودم که مامانم منو برد پیش استاد.شاید فکر می کرد احتمالا دارد داوینچی ثانی را به کلاس می فرستد اما در کمال نا امیدی باید بگویم که حداقل در آنزمان استعداد نقاشی من کشف نشد و به منصه ظهور نرسید!خلاصه من با نگرانیهای یک کودک نه ساله به آتلیه استاد وارد شدم.دقیقا یادم است که آنروز یک شاگرد دیگر هم توی آتلیه بود.یک دختر که فکر کنم دانشجو بود و من از راحتی رفتارش با استاد در حیرت بودم.آخر آن زمان چنین فضای باز سیاسی و فرهنگی وجود نداشت!!!!!بعد یک تصویر خروس به من داده شد تا آن را طراحی کنم!یادم نیست که توانستم نقاشیش کنم یا نه ولی یادم است که بعد از چند جلسه دیگر به کلاس نرفتم.اما بعدها یکی از دوستانم که نقاش فوق العاده ایست دوباره به نقاشی علاقه مندم کرد و گاهی روزها می رفتیم میدان نقش جهان  و فیگور آدمها یا اسبها را می کشیدیم.مشکل من همیشه تو سایه زدن بوده٫هست و خواهد بود.بنابر این الان فقط می توانم انیمیشن بکشم!!!خلاصه احساس می کنم اگر وارد نمایشگاه استاد بشوم همه ترسها و نگرانیهای نه سالگیم با دیدن اولین نقاشی و ایضا چهره استاد که بعد از سالها تغییر محسوسی نکرده٫مثل یک سیل مرا در خودش غرق می کند و بر می گردم به همان دوران لعنتی مدرسه.

حذف شد.