دندان عزیز و مهربانم که همواره شریک و همدست من بودی،فردا چه روزی برای تو خواهد بود.

لازم نیست توی دلتان به من بخندید،می توانید کاملا علنی و با فراغ بال(و پر!)قهقهه سر بدهید.اما من نمیتوانم از فکر کردن به دندانی که امشب سر جایش است،امشب مال من است و فردا دیگر مال من نیست خودداری کنم.یک عضو از بدنم که خدا بهم هدیه داده و الحق که چه هدیه گرانبهایی.به قول آقای ناصر خوب شد عکس دسته جمعیشان را دارم والا بیشتر دلم برایش تنگ میشد.

متنفرم متنفرم متنفرم

میدانم واسه یک دندان کشیدن،راه انداختن چنین جنجالی احمقانه است اما ...

تازه این که چیزی نیست.چند سال پیش باید میامدید معرکه ای را که واسه خون گرفتن به پا کردم ،می دیدید!با هزار سلام و صلوات و نذر و نیاز و ناز و عشوه و وعده و وعید، مامان خوشگلک دستم را گرفتند، تکبیر گویان به سمت آزمایشگاه.توی مسیر هم برای اینکه یه موقع پشیمان نشوم و نظرم عوض نشود،داستان خاله سوسکه و خاله پیرزن و خاله شادونه!و دیگر خاله ها را برایمان تعریف کردند.(البته امر مشتبه نشود...من آن موقع دبیرستانی بودم!!)القصه،بدون هیچ اقدام به فراری رسیدیم به آزمایشگاه.آزمایشگاه که چه عرض کنم،کشتارگاه.درست حس گوسفندی را داشتم که نه راه پس دارد نه راه پیش و عنقریب است که یک جرعه آب بریزند تو حلقش و پخ پخ!!نمیدانم این فوبیای لعنتی از کجا نشأت گرفته فقط این را بگویم که آنروز تا بیایند یک سرنگ خون از من بگیرند،کلیه اجداد بزرگوارشان را یاد کردم.پس از باران ببخشید پس از پایان خون و خونریزی مامان عزیز که به مقصود شومش رسیده بود،مرا به سمت یک نیمکت هدایت کردند که در نیمکت همجوارش،حاج خانومی جلوس فرموده بودند.حاج خانم مذکور با دیدن من که بگی نگی دو قطره اشکی گوشه چشمم بود(حیثیت ورزشکاریم را به باد فنا دادم) و مامانم که آبمیوه و شوکلات را به صورت همزمان تو حلق من می ریخت ،با یک حالت حسودانه-کاسبکارانه گفت:عزیزم تو بخواهی بچه بیاری چه کار می کنی پس. و یک خنده هم در ادامه.یعنی دلم می خواست با تریلی از روش رد بشوم .البته یک در صد هم فکر نکنید که من خانمی به خرج دادم و با عنایت به جمله جوابِ ابلهان خاموشی است،یک لبخند ملیحِ عاقل اندر سفیه تحویلش دادم.بلکه با جوابی معصومانه فکِ مشارالیها را آوردم پا ئین.بعد هم برای جلوگیری از هرگونه کشت و کشتار و برخورد فیزیکی ،صحنه را ترک کردیم.البته آنموقع خیلی بچه بودم و نسبت به این خاله خان باجی ها به شدت جبهه می گرفتم اما بعدها یاد گرفتم که همان لبخند ملیح هم از سرشان زیاد است و باید فقط بی اعتنا از کنارشان رد شد.توجیه کردن سبک زندگی و مسلک فکری برای این افراد درست مثل افسانه سیزیف خدای یونانی است که محکوم بود تا ابد سنگی را از کوه بالا ببرد و سپس پائین بیاورد.آنها همانقدر تو را درک می کنند که کلاغ ،قالب صابون را!

سرشت آنها اینطور است و نمی تواند جور دیگری باشد و به قول دوستی شاید اگر ما هم در جایگاه آنها بودیم،با همان شرایط و محیط ،همینگونه رفتار می کردیم.و به قول استادمان بهترین راهکار برای حل مشکلات بشر!بالا بردن آستانه تحمل و پذیرش دیگران است.البته به شرط آنکه قضیه به دندانتان ربطی نداشته باشد....چون در آن صورت هر گونه عمل ضد بشری قابل توجیه است.