مثل اینکه هنوز هم میشود انتظار اتفاقات جالب را داشت.5،6سال پیش وقتی که کلاس زبان می رفتم،با چند تا دوست خوب آشنا شدم.همه انها را کمابیش ملاقات می کنم و رابطه صمیمی با هم داریم به جز یکی از آنها که الان مدتها است ازش بی خبرم.یک دختر ریز نقش با چشمهایی که از شیطنت برق میزد.یک روز همین دوستم یک کتاب دربه داغون قراضه بی نام ونشون به من قرض داد.از آنجایی که نه جلد داشت نه شناسنامه و گذرنامه ونه حتی کارت ملی!نام نویسنده معلوم نبود ولی آنطور که دوستم می گفت نویسنده کتاب، یک زن ایرانی است. میخواستم همان لحظه کتاب را به دوستم پس بدهم و یک بهانه سر هم کنم که مثلا وقت نمی کنم بخوانمش یا چیزی شبیه این...راستش را بخواهید آنموقع به جز نویسنده های خارجی و البته خودم کسی را نویسنده حساب نمی کردم(خوب جوون بودم غرور داشتم!)اما با خودم گفتم هر کتاب ارزش یکبار خواندن را داره.بعدا فهمیدم بیش از اینها ارزش داشته.در حقیقت از لحظه ای که آنرا شروع کردم تا وقتی که تمام نشد زمین نگذاشتمش.داستان راجع به یک زن نقاش ایرانی بود که بعد از طلاق از شوهر کله پوکش به ایتالیا میرود تا به تحصیل نقاشی بپردازد غافل از اینکه بارداره.

از آنجایی که از کتاب خیلی خوشم آمد افتادم دنبال اینکه بفهمم نویسنده اش کیه؟!ولی با کمال تعجب دیدم که هیچ کس نه آن را خوانده و نه راجع بهش چیزی میدونه.خلاصه موندم تو خماری...  تا اینکه همین دیشب به طور اتفاقی  با دیدن برنامه طلوع ماه نویسنده کتاب پوتین گلی را شناختم.خانم منصوره حسینی بنیانگذار سبک خط-نقاشی.

جالب اینجاست که شخصیت  خانم حسینی ،بسیار شبیه شخصیت داستان است و برداشت من این است که این قصه را بر اساس زندگی خودش نوشته.چون او هم در ایتالیا تحصیل کرده.علاوه بر این کشفیات عظیمی که الحق نام شرلوک هلمز 2 را برازنده من می کند،یاد آوری خاطرات گذشته خیلی خیلی برایم شیرین بود(بپا گلوتو نزنه)

ردپای دوستهای خوب همیشه تو زندگی آدم باقی می ماند.